دوست داشتن از عشق برتر است

 عشق یک جوشش کور است

و پیوندی از سر نابینایی .

 اما دوست داشتن

 پیوندی خود آگاه از روی بصیرت روشن و زلال .

 عشق بیشتر از غریزه آب می خورد

 و هرچه از غریزه آب بخورد بی ارزش است

و دوست داشتن از روح طلوع می کند

 و تا هرجا که یک روح ارتفاع دارد

 دوست داشتن همراه آن اوج می گیرد .

 عشق در قالب دل ها در شکل ها و رنگ های تقریبا مشابهی متجلی می شود

 و دارای صفات و حالات و مظاهر مشترکی است

اما دوست داشتن در هر روحی جلوه خاص خویش دارد و از روح رنگ می گیرد.

                         عسل

 روباهی به زاغی گفت: جوون، چه سری، چه دمی، عجب پایی؟

 زاغ عصبانی شد و گفت: بی‌تربیت!

 خجالت بکش.

 اون موقع من کلاس پنجم بودم.

 حالا شوهر دارم.

                              الهه

 کسانی که مارا میرنجانند. عزیزانی هستند که همیشه کوشیده ایم از ما نرنجند.

                              الهه جان

 دلتنگی های ادمی را باز ترانه ایی می خواند .

رویاهایش را اسمان زیر ستاره نادیده می گیرد .

 و هر دانه برفی به اشکی نریخته می ماند .

سکوت سرشار از سخنان نگفته است .

 از حرکات ناکرده .....

 اعتراف به عشقهای نهان

و شگفتگی های بر زبان نیامده

در این سکوت حقیقت ما نهفته است .

حقیقت من و تو .

( سکوت سرشار از سخنان ناگفته است عزیزم )

                عسل

 همیشه بهترین راه را برای پیمودن می بینیم اما فقط راهی را می پیماییم که به آن عادت کرده ایم ----------- پائولو کوئلیو

                     محمد رضا

 آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟

 بی وفا، بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا ؟

 نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی

 سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا ؟

 عمر ما ار مهلت امروز و فردای تو نیست

 من که یک امروز مهمان توام فردا چرا ؟

 نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم

 دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا ؟

            عسل 

 نمی دانم چه کردی با دل من

که این دل بی قرار بی قرار است

 نمی دانم چه گفتی با نگاهت

 که چشمم چنین در انتظار است

فقط یک لحظه جانا در برم باش

 که با تو چهار فصلم ،بهار است

 به وقت دیدن آن روی ماهت

تپش های دل من بی شمار است

برای من فقط یک لحظه زیباست

و آن هم لحظه دیدار یار است

 گر چه با تردید و ترس، همراست

ولی هما نند بهار است

                                            عسل

 کاش ما آدما شبیه قو بودیم که وقتی جفتمون می میره اونقدر فریاد می زدیم تا بمیریم.ولی حیف که ما آدما وقتی جفتمون می میره فریاد می زنیم که نکنه از تنهایی بمبریم

                                     عسل